استاد وارد كلاس شد وبعد از توضيح در مورد طراحي صفحات و شبكه اينترنت پرسيد: « بنظر شما بيشتر كاربران اينترنت را خانوم ها تشكيل مي دهند يا آقايون ؟ » جز دو سه نفر؛ در كلاس بيست و شش نفره همه پاسخ را اشتباه گفتند! با جواب معلم كه : « برعكس تصور همه شما اكثر كاربران اينترنت خانوم ها هستند! » موج خنده جو كلاس را به انفجار كشاند!
البته اصل قضيه خنده آور نبود اما تصوري كه هر يك از دانشجويان از علت اين امر داشتند خنده داشت آنهم از نوع تلخ!
استاد كه نظر بچه ها را در مورد علت اين امر خواست هر كس نظري داد : « بيكاري!» ، «سير كردن خانوم ها در عالم خيال و همسنخي با دنياي مجازي!» ، «حوصله زياد!» ، «بالا رفتن سن ازدواج و نداشتن همصحبت!» ، «پر حرفي!» ، «خانه نشيني!» و دلايل ديگري از اين سنخ . انگار همه از كاربرد اينترنت فقط چت و وبگردي را در ذهن داشته باشند حتا دانشجويان كامپيوتر! … بحث بيشتر در اين مورد را به نظرات شما واگذار مي كنيم . منتظر پاسخ مجمل ما هم در نوشته هاي بعدي باشيد.

 نظر شما در اين زمينه چيست؟

 

مي چيني و در دهان مي گذاري !
عجب شيرين است ميوه فطر در مذاقي كه ماهي دل بر لذايذ دنيوي بسته است .
گواراي وجود آناني باد كه آداب ميهماني را در ضيافت الهي خوش به سر انجام رساندند. 

مي گفت : پسرم اگر شبي پدرش از دستش ناراحت باشه خوابش نمي بره و بغض گلوش رو مي گيره تا اينكه بره از پدرش عذرخواهي كنه و… اون شب هم از اون شب ها بود. موقع خواب اصلا آرامش نداشت؛ گفتم :« برو  به بابا بگو ببخشيد.‏ » از من به يك اشاره و … رفت پريد توبغل باباش؛ سريع و با خجالت گفت : « بابايي ببخشيد! » به همون سرعت هم دويد و برگشت تو رختخوابش تا بخوابه. عجب آروم شده بود و خوشحال…
وقتي پسرم خوابش برد فرو رفتم تو فكر؛ چه شب هايي كه مطمين بوديم كه حريم الهي را شكسته ايم و با خيال راحت سرمان را بر بالشت شب نهاده ايم و خوابيده ايم ؛ يعني وجدان ما از يك كودك پنج ساله هم خواب تر است؟ و نعوذ بالله اطمينانمان به رحمت و عفو خداوند كمتر از يك پدر است؟ پس چرا به سرعت يك كودك - بلا تشبيه - بعد از اشتباهي به آغوش خدايمان پناه نمي بريم ؟! راستي چرا؟؟ 

 مگر خداوند رحمان نفرموده است :

« قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ  »  

  « بگو: اى بندگان من که بر خود اسراف و ستم کرده‏ايد! [ و گناهان زياد مرتكب شده ايد ، ] از رحمت خداوند نوميد نشويد که خدا همه گناهان را مى‏آمرزد ، زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است. »  (زمر :۵۳)
به نقل از وبلاگ : (*)

يكي از موضوعات مطرح براي بانوان اين است  كه اگر در شب هاي مبارك قدر دچار عذر شرعي باشيم چه كنيم ؟بسياري از خانم ها بر اين تصورند كه با داشتن عذر شرعي سعادت انجام اعمال ليالي قدر از ايشان گرفته شده و از اين جهت بسيار دچار افسوس تالم خاطر مي شوند.
در اين زمينه ذكر چند نكته شايان ذكر است: 
* در هنگام داشتن عذر شرعي ماهيانه فقط اجازه انجام عبادات واجب از خانم ها گرفته مي شود كه اكثرا پيش شرط واجبي براي انجام دارند. (مثلا نماز پيش شرط آن طهارت -از جمله غسل و وضو- ست)
* در تحرير الوسيله و رساله عمليه مراجع محترم و طي استفتائات آمده است كه :
براي بانوان مستحب است كه در صورت داشتن عذر شرعي
حتا در موقع نماز وضو گرفته در سجاده خويش بنشينند و به راز و نياز بپردازند.
* اعمال ليالي قدر هيچ كدام واجب نبوده و از مستحابت موكد(تاكيد شده) هستند. بنابراين هر مقدار از اعمال كه انسان تونايي شرعي جسماني و… انجام آن را داشته بشيم پذيرفته است.
* راز و نياز با خداوند منان هر چند براي اجابت داراي شرايط توصيه شده اي( مثل با وضو بودن، طاهر بودن و…) است اما داراي پيش شرط واجبي نمي باشد. همچنان كه در قران كريم حتا آن دسته مومنان كه در حالت ركوع سجود و حتا در حالت خوابيده و… و در همه احوال ذكر خداوند را مي گويند ستوده شده اند …
* در انديشه اسلامي هيچ گاه دربيان خصوصيات اهل ذكر كه مومنين مخلصند هيچ گاه از جهت نوع ، جنسيت و خصوصيات جسماني اشان محدوديتي قرار داده نشده است.
* يكي از اعمال مستحب ليالي قدر كه كمتر به آن توجه مي شود تبادل و فراگيري علم است. اگر به دلايل تغيير هورموني و … از لحاظ روحاني و جسماني خود را در شرايط راز و نياز و دعا نمي بينيد پيشنهاد مي كنيم به اين عمل كه كمتر كسي به آن توجه دارد بپردازيد.

كام دلتان شيرين به حلاوت قرب الهي …

مطميئنه گوش زد مي كنه : «اينجاست كه يك شب هزار شب ميشه! »
اماره نيشخند مي زنه : « چه حرفا! »
مطميئنه مي گه : «هر چه هستي باز آي … امشب در توبه بازه »
اماره قيافه مي گيره و ميگه : « بارت انقدر سنگنيه كه بخشيده نمي شه  پس بي خيال!»
مطميئنه سينه جلو مي ده كه :  «از رحمتش فقط ظالمان و جاهلان نا اميد ميشن » 
اماره نعره مي زنه :« اگه مي خواد ببخشه همينجوريش هم مي بخشه چرا اين كارا؟ »
مطميئنه فرياد مي زنه : « شب قدره !  قدر بدون » 
اماره بيداد مي كنه : « قدر و اختيار ؟ قدر و حق انتخاب؟»

همينطور بين اين و اون در كشمكشي و نگران… نگران پشيماني ها و نهيب هاي احتمالي لوامه! 
عقل مياد وسط و ميگه : « احتياط شرط عقله. ضرري كه نداره »

دستت رو مي ذاري رو زانوت نيت مي كني بلند شي كه مفصلهات  رو هم ساييده ميشن و اماره با مظلوم نمايي ميگه :  «حالا دو شب قدر ديگه هم تو راهه تازه اونام نشد عرفه ! خدا كه مي دونه نيتت خيره پس برو آروم سرت رو بذار رو بالش شب كه « نومكم فيه تسبيح؛ خوابتون هم عبادته! » »

اما يك دفعه قطرات اشكت سرازير ميشه؛ دست خودت نيست  انگار دعوتت كرده اند و … قطره قطره مي باري و ذره ذره اماره آب ميشه … اشك مي شويد غبار از چشم دل … آگاهانه اختيار مي كني كه انتخاب ها و اختيارهات را جهت بدي… بيمه شب قدر ميشي …
عبادتت قبول

يَا أَيُّهَا الْعَزِيزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجَاةٍ فَأَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَيْنَا
(سوره مباركه يوسف :آيه ۸۸)