موبايل ديگه نزديک بود خودکشي کنه از بس که زنگ خورده بود. ساعت ۲ صبح خميازه کشان بيدار شديم که براي نماز صبح حرم مشرف شيم. تو دلم گفتم آفرين به اين اراده! پامو که گذاشتم تو خيابون عرق شرم جاري شد . اصلا انگار نه انگار که نصفه شبه اِ اِ اِ اينا زودتر از من دارن کجا مي رن ؟؟!!چه زود غرورمون شکست! مثل اينکه همجواري امام رضا(ع) همه رو هوايي مي کنه؛ البته بازم کم نياورديم گفتيم آقا ما رو هم قاطي اين خوبات بپذير!  

   بعد از نماز عشا تو صحن جامع نشسته بوديم؛ اشک تو چشماش حلقه زده بود :” فلاني بريم زيارت وداع؟” باورم نمي شد. اين خودشه؟ آخه تا اون شب با اکراه ميومد زيارت. به قول خودش هم آنقدر به حجابش گير داده بودند که خسته شده بود؛ ولي اون شب حالش فرق مي کرد حالا اون ما رو راهي زيارت کرد. قدم هاش سنگين بود… بسم الله و به الله و في سبيل لله… نگاهش که گره خورد به مشبک هاي ضريح اشک چشماش روون شد : آقا شب آخره که مهمونتم آقا تموم شد؟!

 السلام عليک يا وارث آدم صفوة الله، السلام عليک… تا رسيد به اسم خانوم فاطمه زهرا هق هقش بلند شد. مثل بچه هاي سه چهار ساله گريه ميکرد.نفسش رو چند دقيقه اي حبس کرد با سکوتش به اندازه يه دنيا درد دل کرد…. به هر زحمتي بود براش جا باز کرديم دو رکعت نماز زيارت خوند .

اونکه تا اون موقع همش” ايش و هوشش” بلند بود که :”چقدر هل ميدن، اه چقدر گرمه” تو اون شلوغي زير دست و پا ها ميخکوب شده بود. زهرا جان بريم؟ زهرا بريم …. زيارتنامه رو از دستم گرفت شروع کرد به خوندن وداع . با زبون وداع مي کرد و دلش رو گره زده بود به ضريح. …… از حرم اومديم بيرون. اومد چادرش رو تا کنه بذاره تو کيفش که اما نه .ديگه نمي تونست … اينه جاذبه محبت مولا.زهراجان حالت مستدام باد. 

 حافظ منشین بی می و معشوق زمانی     کایام گل و یاسمن و عید صیام است

پرنده بر شانه هاي انسان نشست !!

انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت :اما من درخت نيستم ؛ تو نمي تواني روي شانه من آشيانه بسازي .
پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدمها را خوب مي دانم اما گاهي پرنده ها و آدمها را اشتباه مي گيرم .

انسان خنديد و به نظرش اين خنده دارترين اشتباه ممکن بود .

پرنده گفت : راستي چرا پر زدن را کنار گذاشتي ؟

انسان منظور پرنده را نفهميد اما باز هم خنديد .

پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است .

انسان ديگر نخنديد انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد ؛ چيزي که نمي دانست چيست . شايد يک آبي دور يک اوج دوست داشتني .

پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را نيز مي شناسم که پر زدن از يادشان رفته است . درست است که پرواز براي يک پرنده ضرورت است اما اگر تمرين نکند فراموش مي شود پرنده اين را گفت و پر زد .

انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اينکه چشمش به يک آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد .

آنوقت خدا بر شانه هاي کوچک انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد ؟

تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود .
اما تو آسمان را نديدي . راستي عزيزم بالهايت را کجا جا گذاشتي ؟

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس کرد .

آنوقت رو به خدا کرد و گريست !!

منبع : وبلاگ کتاب زندگی